Ship’s take over, Cuba en vertrek

27 maart 2025 - Havana, Cuba

Deze week begon met het vertrek vanuit Jamaica en daarmee ook gelijk de start van de ship’s take over. De ship’s take over houdt in dat de trainees het schip voor 48 uur overnemen. De dag voor de ship’s take over bereidden we onze rollen voor, ik, als deckhand, bereidde onze klusjes voor. Bijvoorbeeld de kapiteinen en officieren maakten de roosters voor de wachten, zo bereidde elke rol weer iets anders voor. Ik kreeg de wacht van 06-10 en 18-22, deze wacht was wel prima, want ik heb dan nog steeds een prima slaapritme.

De STO begon 20 maart om 8 uur ‘s ochtends, ik begon dus met een halve wacht. We kregen het schip vierkant gebrast, zonder zeilen. Wij begonnen dus met zeilen zetten en de masten brassen. Als deckie had ik met de andere deckies de leiding over wat er gebeurde en wie welke taak kreeg. Het ging erg soepel, maar het duurde vooral erg lang. Toen eenmaal de zeilen gezet waren, was mijn wacht alweer voorbij. Tot de lunch kon ik dus nog even uitrusten na de zware ochtend.

Omdat ik een fijne wachttijd heb, moet ik nog steeds afwas en happy hour doen. Ook moeten deckies, naast het leidinggeven, ook klusjes aan boord doen. Na de lunch, afwas en happy hour begonnen ik en Femke met een elektriciteitskabel vastmaken aan de trap naar de mast. Veel taakjes zijn wel prima of leuk, vooral als je de mast of jibnet in mag.

Na een beetje in de zon gelegen te hebben en een klusje uitgevoerd te hebben, was het tijd voor wachtlopen. Omdat mijn wacht rond etenstijd begint, eten we boven eerst samen met het wachtgroepje en daarna gaan we ook echt wachtlopen. Toen ik mijn eten op had, ging ik met Sanne en Elise het jibnet in om de fore stay sail in te pakken. Samen rolden we het zeil op als en worstje en genoten we van de zonsondergang. We waren aan het manifesteren om op dat moment dolfijnen te zien, want dat zou echt heel gaaf zijn, maar helaas is het niet gelukt. Toen het zeil ingepakt was, begonnen ik en Femke met een deckhand klusje, tijdens onze wacht. We gingen namelijk pinnen, van de pinrails lakken. Om de pinnen zitten alle lijnen vastgemaakt. Na een tijdje lakken zaten we allebei helemaal onder de lak, het eraf halen ervan duurde ook heel lang. Ons wachtgroepje vond het dus ook wat minder leuk dat we hieraan waren begonnen tijdens de wacht. Na de wacht zijn we snel gaan slapen om de volgende ochtend weer wakker gemaakt te worden voor de wacht om 6:00.

Tijdens mijn volgende wacht hebben we zeilen gezet, hopend dat ze wat wind zouden vangen. In de ship’s take over hadden we namelijk heel weinig tot geen wind. De zeilen die we gezet hadden vingen dus ook uiteindelijk geen wind, dus die hebben we weer weggehaald. Deze hele dag was het windstil, dus vaarden we op de motor, zonder zeilen. Om 15:00, op de tweede STO-dag, ging de motor uit en gingen we de zwemtrap uit. Het was namelijk weer tijd voor een mid ocean swim! Als je met een duikbril naar beneden keek was het overal blauw, maar wel heel helder, je kon de benen van personen heel ver van je nog steeds zien. Het was heerlijk om weer midden op de oceaan te zwemmen. Het zorgde ook voor wat meer positiviteit tijdens de STO, want eigenlijk had niemand meer zin om de hele tijd zeilen te zetten, die dan vervolgens geen wind vingen.

In de avond had ik mijn laatste volledige wacht, weer zijn we toen pinnen gaan lakken, deze keer met een lang blouseje en een handdoek over mijn benen, zodat ik niet onder de lak kwam te zitten. Toen ik klaar was met het lakken liep ik beneden en zag ik onze kapitein vier tonijnen uit het water trekken. We hadden eerder nog geen vis gevangen, dus onze kok en biologiedocente kwamen meteen eropaf gerend. Onze kok sneed het eetbare vis eraf en onze docent ontleedde samen met ons de organen. In de magen van de vissen kwamen we allerlei kleine visjes tegen, die opgegeten waren.

De volgende ochtend was het tijd voor mijn laatste wacht. Omdat de STO eindigde om 8:00 had ik maar een halve wacht. Vanaf 7:00 mochten we het schip ‘schoon’, oftewel alle zeilen weg en vierkant gebrast, maken om het terug te geven aan de crew. Dit duurde best lang en de crew wilde alles zo strak mogelijk, dus onze STO liep een beetje uit. Uiteindelijk is onze STO heel soepel verlopen en is er eigenlijk niks mis gegaan, het was vooral heel jammer dat er zo weinig wind was.

Na onze STO nam de crew het schip weer over, en kwamen we binnen een paar uurtjes aan in Cuba. Toen we stillagen en het anker lag, tenderden we naar de kant om in te klaren. Van iedereen moest een foto gemaakt worden en onze paspoorten en visums werden gecheckt. De dag na aankomst was het excursiedag! We reden in de bus naar Trinidad, waar we allemaal op een paard stapten. Het paardrijden was echt heel leuk, vooral als ze dan soms gingen draven. Na 1,5 uur paardgereden te hebben, kwamen we aan bij een soort restaurant waar onze gids op ons stond te wachten. Met hem liepen we ongeveer drie kilometer naar een waterval. De waterval was echt heel mooi, met turquoise water en grotten. We zijn een grot ingezwommen, maar daar ben ik snel gillend uitgezwommen, omdat het hele plafond was bedekt met vleermuizen. We liepen weer een tijdje terug en zijn daarna weer met de bus naar Trinidad gereden. Daar hebben we een uurtje vrije tijd gehad, waar we vooral heel veel souveniertjes hebben gehaald. Onze telefoons zijn nog meer dan hun jaarsalarissen waard en een gemiddeld maandsalaris van een goed opgeleide persoon is hier ongeveer $30. We hebben dus heel veel souveniertjes kunnen halen voor hele lage prijzen. Na de excursie reden we weer terug, aten we poke bowl met onze zelf gevangen tonijn en rustten we uit voor de volgende dag: de vertrekdag.

Omdat dit onze laatste nacht was sliep ik met een paar andere meiden op het dek. Het was heel gezellig, maar je ligt wel op een harde ondergrond zonder kussen. Ondanks dat heb ik alsnog heerlijk kunnen slapen. Wel werden we om half zes weer wakker gemaakt met harde muziek om ons klaar te maken voor vertrek. We namen allemaal afscheid van de crew en het schip. Het was heel gek om voor de laatste keer op de plek waar ik vijf weken gewoond heb, te staan. We tenderden voor de laatste keer naar de kant, waar we wachtten op de bus. Nog een keer namen we afscheid van de crew die mee aan land was gekomen en we stapten in de bus naar Havana.

In Havana liepen we een tijdje door de stad naar een dansschool, daar kregen we salsales. Dit was wel een beetje raar, aangezien ik met een wildvreemde man moest dansen, maar het was wel heel grappig en leuk met de andere meiden. Na de salsales kregen we vrije tijd, we hebben toen eerst een tijdje door de stad gelopen en zijn naar winkeltjes geweest. We zochten een tijdje naar een leuk restaurantje en kozen eentje uit op het plein. Daar hebben we pizza’s en pasta’s gegeten en heeft een man terwijl we daar zaten een tekening van ons gemaakt, daarvoor hebben we hem nog wat geld gegeven. Om half zeven ‘s avonds moesten we weer terug zijn bij de bus om naar het vliegveld te rijden. Onze bagage checkten we in en na de security konden we bij de gate wachten. We hadden een uurtje vertraging, maar verder ging de vlucht naar mijn idee best snel. Na acht uur gevlogen te hebben, kwamen we aan in Madrid, vanaf daar vlogen we twee uurtjes naar Nederland. Toen we naar de bagagehal liepen, zagen we alle ouders al bij de ramen op ons staan wachten. Snel pakten we onze bagage en daarna was het tijd om met z’n allen afscheid te nemen. We maakten nog een laatste groepsfoto en liepen daarna door naar onze ouders.

Het was heel fijn om iedereen te zien, maar ik zou het ook zeker niet erg vinden om een paar weekjes meer te blijven. Ik kijk er heel erg naar uit om mijn vriendinnen weer te zien, maar niet zo erg om weer naar school te gaan.

Dit was alweer mijn laatste blog, heel erg bedankt voor alle leuke en lieve reacties en iedereen die mijn blog las. Groetjes Kiki!